De geschiedenis van de Kaars:
De geschiedenis van het branden van kaarsen is al zo oud als de mensheid zelf en vindt haar oorsprong in het aanbidden van het vuur. Vuur gaf licht in het donker, het verwarmde en droogde de eerste mensen, het beschermde hen tegen vorst en hielp hen voedsel verteerbaar te maken.
 

• Circa 3000 jaar voor Christus gebruikten de holbewoners fakkels. Dit waren takkenbossen omwikkeld met berkenschors.
• Rond 2000 voor Christus onthoofden de mensen vetrijke dieren zoals stormzwaluwen en pinguïns, ze brachten droge takjes tot in de maag en staken deze aan.
• In 1400 voor Christus namen de Egyptenaren strengen vlas en knoopten deze op enige afstand van elkaar aan een stok, waarna deze gedompeld werden in gesmolten kaarsvet. Dit werd net zolang gedaan totdat de kaars dik genoegwas. De kaars brandde, maar daar was het beste mee gezegd. Ze walmde, roette,droop en stonk.
• Rond het begin van onze jaartelling gebruikten de Romeinse kaarsenmakers ook al bijenwas en katoenen pit waardoor de kwaliteit beter werd. Zoals tegenwoordig was er toen ook al keuze. De Romeinse burgers konden kiezentussen de goedkopere vetkaarsen en de betere waskaarsen. Dit alles was een kwestie van aanzien en van geld - precies als op vandaag.
• Het Romeinse leger bracht de Kaars naar Gallië, Duitsland en Engeland.
• Rond het jaar 400 werd de pit begoten met kaarsvet. Elke keer als het kaarsvet gestold was goot men opnieuw, waardoor de kaars steeds dikker werd.
• In de 4e eeuw werd de kaars het symbool van kerkelijke handelingen. Kaarsen worden al eeuwenlang gebruikt als communicatiemiddel tussen God en de mensen.
• In het Rijk van Karel de Grote werden in staatsbedrijven en kloosters kaarsen gemaakt, maar pas in de 13e eeuw kent men in Duitsland het ambacht“wastrekken”. De katoenen pit werd hierbij op en neer door dewarme vloeibare bijenwas getrokken en bij iedere “trek” werd de streng ongeveer 1mm dikker. Zoals de wapen- en goudsmid en ook de leerbewerker behoorde de wastrekker tot de hoog aangeziene ambachtslieden die in die tijd het voorrecht hadden om degens te mogen dragen. Door het stijgend gebruik van bijenwaskaarsen werd de bijenwas erg prijzig. Bij kloosters kon men met bijenwas betalen en in de late middeleeuwen kon men al met bijenwas of goud betalen. Er kwamen wetten die bijenwasvervalsers harde straffen gaven.
• In het begin van de 16e eeuw waren de huiseigenaren langs de hoofdstraten van Parijs verplicht om –na het invallen van de duisternis- kaarsen voor het raam te plaatsen om als straatverlichting te dienen. (Wet op de aangrenzende bewoning).
• In 1879 werd de gloeilamp uitgevonden. Hiermee kwam een eind aan de carrière van de kaars als verlichtingsbron. De gloeipitten maakten plaats voor gloeilampen.

 

 Het verhaal van de 4 Kaarsen

EN

HEEL LANGZAAM

BRANDDEN DE 4 KAARSEN.

DE OMGEVING WAS ZO RUSTIG

DAT MEN ZE KON HOREN SPREKEN.

DE EERSTE KAARS ZEI: 

“Ik ben DE VREDE 

NIEMAND, KAN MIJ

BELETTEN DAT IK

UITDOOF.”

Haar vlammetje werd vlug kleiner en doofde uit.

DE TWEEDE KAARS ZEI:

“IK BEN

HET VERTROUWEN 

MEESTAL KAN IK GEMIST

WORDEN DUS HEEFT HET GEEN ZIN MEER DAT IK BLIJF BRANDEN.

Wanneer zij stopte met praten blies een zuchtje haar uit.

 Zij wachte niet langer en doofde uit.

OP HAAR BEURT

SPRAK ZACHTJES DE DERDE KAARS:

“IK BEN DE LIEFDE

IK HEB DE KRACHT NIET GEKREGEN OM TE BLIJVEN BRANDEN. DE MENSEN NEGEREN ME. ZIJ VERGETEN ZELFS HUN NAASTEN TE BEMINNEN.”

PLOTSELING:........

KWAM ER EEN KIND AAN EN ZAG DE DRIE GEDOOFDE KAARSEN.

”WAAROM BRANDEN JULLIE NIET VERDER ???”

Nadat ze dit gezegd had begon het kind te wenen.

TOEN ZEI DE VIERDE KAARS:

”WEES NIET BANG, NU IK NOG BRAND KUNNEN WE DE ANDERE KAARSEN TERUG AANSTEKEN,

WANT IK BEN 

DE HOOP !!!”

MET GLANZENDE OGEN NAM HET KIND DE KAARS VAN DE HOOP

EN STAK DE ANDERE KAARSEN  WEER AAN.

De vlam van de HOOP zou nooit uit uw leven mogen verdwijnen!!!

 …en ieder van ons

zou de HOOP, het VERTROUWEN, de VREDE en de LIEFDE moeten koesteren!!!

volg het voorbeeld...

Zorg dat ze blijven branden. 

VREDE

VERTROUWEN

LIEFDE

HOOP